Victoria’s kwaliteiten komen tot bloei!
In dit venster wordt beschreven hoe het beroepsonderwijs van Victoria op de Loidholdhof werd vormgegeven aan de hand van de Inclutrain-methode.
Victoria stelt zich voor
„Ik ben Victoria en ik ben 28 jaar. Sinds november 2015 werk ik op de Loidholdhof. ’s Ochtends doe ik de was en ’s middags help ik in de stal. Ik ben opgegroeid op een boerderij, dus zo’n leven is heel normaal voor mij.
Ik houd van schrijven en voorlezen. Ik zorg ook graag voor andere mensen. Ik help Antonia bijvoorbeeld met traplopen of zorg voor Silke. Ik ben ook belangenvertegenwoordiger op de boerderij, dus ik kan ook anderen helpen.
Als mensen zich niet aan dingen houden of dingen veranderen en ik dan niet meer weet waar ik aan toe ben, vind ik dat helemaal niet leuk. Dan kan ik behoorlijk luidruchtig en emotioneel worden!
Als ik ergens heel blij mee ben, ga ik naar mijn werkbegeleider Erika en geef ik haar een knuffel!
Als ik ergens echt verdrietig om ben, ga ik ook naar Erika, omhels haar en houd me stevig vast.“
Omhelzen
Victoria’s handelingsimpuls is ‚omvattend vasthouden‘. Bij haar zijn de twee werkwoorden van haar handelingsimpuls nauw verwant. Haar manier van ‘omvattend vasthouden’ is niet zoals je bijvoorbeeld een theekopje bij het oor vasthoudt. Het is eerder alsof je op een koude winterdag een mok warme chocolademelk in je handen houdt: je wilt bijna met je hele lichaam de warme mok omhelzen.
Als beroepsbeeld kwam voor Victoria ‚verpleegster‘ of ‚reddingszwemster‘ in ons op.
Een talent voor het lezen en voordragen van spreuken
Victoria heeft het talent om spreuken of teksten mooi voor te dragen. Als Victoria voor andere mensen spreuken of teksten voorleest, is ze helemaal bij de les en draagt ze de inhoud luid en duidelijk voor. Ook al zijn veel ogen op haar gericht, ze blijft geconcentreerd en laat zich niet afleiden.
Dat bleek tijdens onze dagelijkse ochtendkring, waar ze steeds weer uit eigen beweging het spreukenboekje pakte en de spreuk van de week duidelijk en verstaanbaar voordroeg. Ook onze kunstschilder op het erf heeft haar talent opgemerkt. Op een dag vroeg hij haar of ze niet eens per week naar het schilderatelier wilde komen om met penseel en verf te schrijven.
„In de ochtendkring lees ik de spreuk voor. En de beschreven planken zijn er; niet allemaal, maar alleen die met de spreuk die ik op dat moment voorlees.
Sinds februari 2021 komen we elke week samen in de schilderklas. De eerste spreuken heb ik op papier geschreven, de rest op planken.
Ik herinner me dat het begon toen ik voor mijn vriend Roland ‘Ronja de Roversdochter’ op een vel papier schreef – omdat hij wilde dat ik dat voor hem opschreef. Hij liet het briefje bij de koffieautomaat liggen, en toen kwam de schilder langs en zag het briefje, en ik was ergens in de buurt. Op zijn vraag „Wie heeft dit zo mooi geschreven?“ zei ik: “Ik was het!” Zo is het begonnen.
De schilder heeft me geholpen met schrijven – schilderen. Hij heeft het penseel kort geknipt en voor elke letter moest ik het penseel opnieuw in de verf dopen. Eerst heb ik maar één spreuk geschreven en die daarna op een ezel bij de ochtendkring neergezet. Daarna heb ik de volgende geschreven. En toen, na een jaar, waren we klaar. Toen hebben we op het erf een tentoonstelling gemaakt van alle 52 spreuken.
We hebben de planken met de spreuken in een cirkel neergezet. En toen kwam de opdracht van Katha om de spreuken voor haar te schrijven, voor haar praktijk in Dortmund. Ik heb er even over nagedacht en toen heb ik gezegd dat ik de opdracht zou aannemen en het graag zou doen. En toen heb ik alle 52 spreuken nog eens geschreven.
Vaardigheden verdiepen. Reflectie van de werkbegeleider
Victoria’s handelingsimpuls is ‚omvattend vasthouden‘. De spreuk is al gedrukt, ze is er al helemaal. Als ze deze spreuk groot en vrij schrijvend of schilderend op een bordkarton opnieuw vormgeeft, moet het geheel behouden blijven, en tegelijkertijd ziet het er heel anders uit. Door de spreukenborden te schrijven, kan ze haar vaardigheden ‚omvattend vasthouden‘ stap voor stap verdiepen. Eerst schrijft ze alleen de spreuken en leert ze omgaan met het penseel en de verf. Door wekelijks aan de spreuken te werken, gedurende meerdere maanden, ontdekt ze steeds meer de inhoud en verbanden van de spreuken. Haar vermogen om zich op iets te richten en zich erin te verdiepen, krijgt hier betekenis en vergroot dit vermogen. Na verloop van tijd begint ze na te denken over de spreuken en ontwikkelt ze haar eigen gedachten hierover:
Dialoog over spreuken en het ik-leven
Hannes: Sinds enige tijd schrijf je de spreuken niet alleen over, maar gaan we daarna ook elke keer samen zitten …
Victoria: … en dan schrijf ik mijn gedachten op.
Hannes: Is dat moeilijk?
Victoria: Soms wel. De spreuk is af en toe ook een raadsel.
Hannes: Wil je nog iets zeggen over de spreuken, waar gaan ze over?
Victoria: Over het leven van het ik… De spreuken hebben enerzijds met mij te maken, anderzijds hebben ze veel te maken met de wereld. Met hoe planten ontkiemen, rijpen, vruchten dragen… met de natuur… hoe die verandert van de lente tot de winter, zou je kunnen zeggen.
Hannes: En in de winter?
Victoria: En in de winter is alles kaal buiten… in de ziel bloeit dan alles. (Lacht) Ik weet niet precies hoe ik het anders moet omschrijven. Ik heb het gevoel dat je nooit klaar bent met de spreuken, je ontdekt steeds nieuwe dingen. En dat dat ook te maken heeft met voelen.
Hannes: Met het voelen?
Victoria: Ik vind dat je jezelf echt leert voelen, door te voelen wat je hebt opgeschreven. Leren voelen. Zelf ervaren, ja.
Hannes: Gisteren schreef je op: Moet ik het inzicht voelen?
Victoria: Ik geloof dat dat op de een of andere manier werkt. Als je zelf op een bepaalde manier de spreuken leert kennen, dan leer je ze te voelen. Ik zeg eerlijk dat dat werkt.
Hannes: Was het een ontwikkelingsproces?
Victoria: Ja, zeker. Ik heb me van jaar tot jaar verder ontwikkeld. Het schrift is mooier geworden…
Hannes: Wat wil je in de toekomst doen?
Victoria: Ik vind het belangrijk dat je andere mensen leert om goed te schrijven, dat je de letters met hen tekent. Ik weet niet of iedereen dat kan. Voor sommige mensen is dat namelijk een kunst, denk ik.
De verandering in de samenwerking. Reflectie van een werkbegeleider
“Door onze Inclutrain-trainingen is het professionele werk met Victoria volledig veranderd. We hebben nu een andere band en ik kijk anders naar haar. Ik kijk niet naar wat ze niet kan of wat me aan haar stoort. Nee, haar handelingsimpuls is inmiddels zo aanwezig dat het elke keer weer spannend is om te zien hoe ik daarop kan inspelen in een bepaalde werk-, sociale of leercontext. Ik ervaar dat als zeer creatieve processen, waarbij ik als werkbegeleider als gehele mens wordt uitgedaagd. Onze samenwerking is anders geworden. Het is eigenlijk pas nu een echte samenwerking geworden. Sinds we dit proberen, hebben Victoria en veel van haar collega’s verbazingwekkende ontwikkelingsstappen gezet. Dingen die voorheen ondenkbaar waren, worden mogelijk. Omdat we een weg hebben gevonden die we kunnen bewandelen en die inspireert. Het is leuk om met Victoria te werken. Ik voel me nu zowel docent als leerling!“
Een ander werk dat Victoria graag doet, is haar collega’s begeleiden bij het schrijven van een dagboek. De mensen dicteren haar een tekst. Vervolgens schrijven de mensen over wat Victoria heeft geschreven.
En welke beroepen heeft Victoria geleerd?
Voordrachtskunstenaar
Lerares: die haar collega’s lesgeeft in schrijven en lezen.
Schoonschijfster: gedichten of spreuken.
Lezeres.
Filosoof.
Meer hierover in het artikel „In de schilderkunst. Over de met de spreuken uit de weekspreukenkalender beschilderde planken“, in: „Das Goetheanum“ (2024-07): https://dasgoetheanum.com/in-der-malerei/
